JWK2010 - Eerste impressies van Baku

Na een lange vlucht die gelukkig werd onderbroken door 2 dagen Nederland waarin snel wat Bestuurszaken werden aangepakt vlogen Etienne van Cann en ik samen via Moskou naar Baku waar we om middernacht aankwamen.

De eerste indruk bij onze pogingen om de immigratie autoriteiten te passeren was niet bemoedigend.

Men lag hier geen 3 uur op ons voor, maar een paar eeuwen achter.  

Na de douane bleek dit overigens goed mee te vallen.

Eerst een lange rij naar de paspoortcontrole. Daar bekeek men het paspoort, vervolgens naar de rij voor het Visa uitgiftepunt. Dan weer terug naar de paspoortcontrole. Het duurde zo lang dat de laatsten inmiddels waren vertrokken en volgens mij hadden we op dat moment ook zo door kunnen lopen.

Om ongeveer 3 uur s'nachts was het zo ver. Etienne had ze verteld hoe zijn koffer uit zag, mocht men die nog tegenkomen en ik had de mijne wel. Toch een 50% score.

De rit naar het hotel werd geplaagd door hevige regenval maar de chauffeur was goed en verloor slechts eenmaal de macht over het stuur. Dat was ook wel een hele diepe plas. Bij het hotel aangekomen bleek dat de bar nog open was en we hadden het gevoel dat we wel een biertje hadden verdiend. Gelukkig zaten Christian Kulcsar ( Oud Wereldkampioen Degen) en een Russische schermvriend genaamd Rodion Plitukhin die volgens Wiebe nog op de KGB academie heeft gezeten, ook aan de bar. Het was gezellig.

De volgende morgen stukken doornemen en daarna op naar de General Assembly van de FIE.

Hier was het opmerkelijk kalm. Normaliter is het een kruising tussen een Poolse Landdag en een strandfeest in Hoek van Holland, maar nu was het rustig.

De reden was dat iedereen wachtte op het laatste agendapunt. De reductie van het aantal Wereldbeker wedstrijden.

Om 4 uur was het eindelijk zo ver en de oppositie werd geopend door een vertegenwoordiger van Tunesie die wat moeite had met het idee dat op 1 na alle wedstrijden op het Afrikaanse Continent van de lijst waren afgevoerd. Zo had men toch geen kans om zich te kwalificeren!

Nu dient te worden aangetekend dat onze Afrikaanse vrienden zich tot op heden bij de World Cups zelden vertonen na de 1e ronde. Dus maakt het denk ik niets uit of ze nu thuis verliezen of in Parijs.

Als het gaat om kwalificatie voor de Olympische Spelen ( en daar gaat het altijd over ) zou Afrika meer baat hebben bij een lobby om b.v. altijd 3 Afrikanen te mogen sturen i.p.v. de huidige 2. Zich plaatsen via de Wereldranglijst is gewoon op dit moment nog een maatje te groot voor ze.

Dit brachten ze echter niet op tafel. Ze wilden gewoon hun tournooien in Afrika houden en dat was dat.

Ze werden ook nog ondersteund door een schrijven van de overigens afwezige ex-FIE Voorzitter Rene Roch. Laatstgenoemde had aan alle Nationale Schermbonden een brief gestuurd met het verzoek om dit plan af te keuren en had daarbij ook nog medegedeeld dat het hier om pure discriminatie ging.

De huidige FIE Voorzitter; Alisher Usmanov, deelde vervolgens aan de Tunesische gedelegeerde mee dat Afrika 9 World Cup tournooien op de kalender had staan en dat ze daar vervolgens op het laatste moment weer 8 van hadden geannuleerd. En een Continent dat het schermen zo weinig serieus nam moest eerst maar eens zijn leven beteren, dan zouden er wel nieuwe mogelijkheden komen. En wat de opmerking van de "person who wrote this letter and talked about discrimination" betrof; daar had hij maar 1 woord voor. "Bullshit"

Ik weet vrijwel zeker dat deze uitdrukking nog nooit eerder door een FIE Voorzitter in het openbaar is gebezigd. Vond het wel jammer dat ik de simultaanvertalingen in het Frans en Spaans mis liep.

De Zuid Amerikanen die ook wel het een en ander kwijtraakten gingen waarschijnlijk snel tellen hoeveel tournooien zij cecancelled hadden de laatste tijd en trokken daaruit de conclusie dat je beter stil kunt blijven zitten als je geschoren wordt.

Behalve de opmerkingen van de "usual suspects" die waarschijnlijk alleen hun lunch mogen declareren als uit de notulen blijkt dat ze wat gezegd hebben ging de zaak als een nachtkaars uit. Dus 1-0 voor Usmanov en de "straight talk express" De konsekwenties voor de KNAS zijn dat de punten nu gewoon op een kleiner aantal wedstrijden moeten worden gehaald. Maar dat geldt voor iedereen, dus is het gewoon geen probleem. En ons budget wordt beter te beheersen.

Die avond hadden we een etentje voor de gedelegeerden dat was aangeboden door onze gastheren. Er was plenty eten en heel verschillende producten waarvan vele bij ons niet bekend waren. Het bijproduct van Kaviaar, de steur zelf; was volop aanwezig. De Kaspische zee is ook zo ongeveer de grootste leverancier van deze vis. Mogelijk was niet alles onze smaak, maar het zou flauw zijn om het af te kraken. Het was gewoon echt goed. Maar je moet de meeste buitenlanders in Holland ook niet aan een harinkje of havermoutpap zetten. Je moet het maar net lusten.

Wel lag er een mooi bosje met lange gepuntte blaadjes tussen dat echt heel bijzonder smaakte. Ik heb het "Happy Weed" gedoopt. en we kwamen tot de conclusie dat je het beter niet mee naar huis kon nemen. Mogelijk was het ook alleen maar tafelversiering. Maar het was wel lekker.

Het geheel werd opgevrolijkt met enige zangers en zangeressen en op de achterwand kon men via de karaoke machine indien gewenst, nog meezingen ook. De meeste teksten waren redelijk makkelijk te volgen, erg veel Sha la la en ik vermoed dat Pierre Kartner hier het vak heeft geleerd.

Usmanov hield weer een toespraak, alleen zei hij nu geen bullshit, maar "Salaam Aleikhum" en dit werd door de lokale autoriteiten zeer gewaardeerd.

Terug in het hotel bereikte ons het bericht dat de Nederlandse ploeg de aansluiting in Moskou had gemist en daar door Aeroflot in een Novotel bij het vliegveld was gestopt. Dit wel onder permanente bewaking want ze hadden uiteraard geen Russisch visum.

Vandaag kwamen ze in Baku aan en gelukkig waren alle schermtassen meegekomen. Wel ontbraken weer enkele koffers, maar een tandenborstel kun je altijd wel ergens op de kop tikken.

Het is nu 6 uur s'ochtends, vandaag schermt Carmel Tulen, ik denk dat ik haar maar flink ga aanmoedigen.

Wordt vervolgd.